Tiger II (Porsche) DML 1:35
Zostałem poproszony o drobny crash-test paru produktów Lifecolor, firmy, która po dość długiej nieobecności powtórnie zdobywa polski rynek modelarski. Podczas malowania parokrotnie zmieniałem koncepcję, toteż abstrahując od finalnego wyglądu modelu, mam nadzieję, iż poniższa relacja pozwoli z grubsza poznać, jakie możliwości dają farby Lifecolor, w zależności od wykorzystanych technik. Pomijając etap ‘pudrowania’ oraz figurki, do malowania modelu postanowiłem użyć wyłącznie farb z palety Lifecolor, w tym także ciekawy zestaw Tensocrom. Relację opatrzyłem fotogramami pokazującymi, jakie konkretnie farby wykorzystane zostały na poszczególnych etapach.
Model
Na obiekt testów malarskich wybrałem model Tygrysa II ze stajni DML, przez producenta okraszony zimmeritem. W kwestii "składalności" nie można mieć większych zastrzeżeń- co nie oznacza, ze model jest idealny. Co do wierności dokumentacji nie wypowiadam się- sklejanie miało być formalnością, sednem- malowanie. Model zbudowałem ‘prosto z pudła’; a nawet wykorzystując mniej elementów niż rzeczone pudło zawierało- dołączona do zestawu blaszka pozwala na wykonanie między innymi pracujących klamerek do osprzętu saperskiego. Jedyna waloryzacja, o jaką się pokusiłem to dodanie silnika- niemłodego już produktu TAMIYA. Model skleiłem niemal w całości. Ponieważ wnętrze wieży wymagało wymalowania, była ona jedynym elementem, który zostawiłem sobie "w kawałkach". Z oczywistych względów silnik pomalowałem przed wklejeniem go do kadłuba.
Malowanie
ETAP I - Podkład
Prace lakiernicze rozpocząłem od nałożenia kolorów bazowych, służących zarazem za podkład. Wnętrze czołgu oraz układ jezdny pomalowałem kolorem czarnym, na cały kadłub naniosłem ciemny odcień Olive Drab. Farbę rozrabiałem firmowym rozcieńczalnikiem, w stosunku 1:1. Nie twierdzę, ze to proporcje najlepsze- te zawsze trzeba dobrać w zależności od sprzętu, jakim się dysponuje oraz tego, co chce się malować. U mnie, farba mniej rozcieńczona owocowała ‘pluciem’ gęstymi kropelkami z dyszy aerografu, a bardziej wodnista robiła się transparentna i miała tendencje do ściekania. Dodać należy, że idealna konsystencja nie zapewnia idealnego krycia- farba jest lekko transparentna i dopiero dwie- trzy warstwy zapewniają intensywny kolor. Pewna transparentność nie jest jednak wadą, o czym później. Malując ten model nie użyłem podkładu (zasadniczo nie używam go w ogóle), jednak na podstawie doświadczeń i w wyniku testów farb Lifecolor na innych modelach, zdecydowanie zalecam pokrycie plastiku czy żywicy czy to specjalnym specyfikiem, czy też, na przykład, matową emalią.
ETAP II - Kamuflaż
W przypadku nieregularnych plam kamuflażu, do maskowania używam zazwyczaj plasteliny. Nie zmieniając swych przyzwyczajeń nałożyłem na model utworzone z niej wałeczki. Zacząłem od wyznaczenia plam w kolorze zielonym. Namalowałem je farbą Italia Mimetic Green, po czym zrobiłem rozjaśnienia, kolor bazowy mieszając z barwą żółtą. Gdy farba podeschła usunąłem plastelinę. Tu pojawił się mały zgrzyt- w miejscu gdzie była ona nałożona powstały tłuste ciemniejsze plamy. Szczęśliwie, przetarcie powierzchni benzyną do zapalniczek problem zlikwidowało. Byłem zaskoczony, ponieważ farby, którymi malowałem do tej pory nie zachowywały się w ten sposób. Nie należy jednak robić z tego powodu dramatu- w końcu jestem dość odosobniony w twierdzeniu, iż plastelina do maskowania nadaje się doskonale. Nie zrażając się absolutnie przygotowałem model do naniesienia plam brązowych. Ich granice wyznaczyłem wałeczkami plasteliny, a sąsiadujące plamy zabezpieczyłem przed zapyleniem folią aluminiową. Schemat malowania podobny, co przy zieleni- wypełnienie plam kolorem ciemniejszym (Rust- Dark Shadow) i potem rozjaśnienia bladym brązem. Na koniec plamy piaskowo-żółte. Tym razem nie maskowałem modelu- nieco bardziej gęstą farbą wypełniłem przestrzenie pokryte jedynie bazowa Olive Drab. Tym samym zakończyłem pracę aerografem.
ETAP III – Wnętrze wieży
Malowanie wnętrza wieży rozpocząłem od położenia czarnego podkładu. Zamek działa natrysnąłem gunmetalem, a wszystkie duże powierzchnie farbą białą, tak, by w zakamarkach i kątach pozostawał prześwitujący kolor bazowy. W normalnej sytuacji chwyciłbym za farby olejne, ale jak wspominałem na wstępie, postanowiłem w pełni sprawdzić, jakie możliwości dają Lifecolory, i tylko one. Dziś techniki stosowane w modelarstwie przenikają się, zatem producent nie wskazuje jednoznacznie, jakie jest przeznaczenie farb z serii Tensocrom. Niemniej jednak, kiedy wiele lat temu trafiły one rynek po raz pierwszy, opisywane były jako doskonały specyfik do robienia wash-u. Zacząłem, zatem od naniesienia szerokim pędzlem brązowego TSC, na całą powierzchnie. Następnie we wszystkie zagłębienia zapuściłem odrobinę nierozcieńczonego brązu oraz czerni. Na wciąż mokrą powierzchnie trafiły nieregularne plamy pozostałych farb widocznych na zdjęciu, nanoszone miękkim, dość grubym pędzlem. Na koniec pryskając starą szczoteczka do zębów wykonałem szereg drobniejszych plamek, głownie w okolicach najbardziej narażonych na eksploatację. Należy mieć na uwadze to, ze intensywność koloru farb TC zmniejsza się, gdy wysychają. Nie znaczy to jednak, ze od razu należy nanosić je w ilościach ordynarnych- przy pierwszych próbach sugeruję cierpliwość- po wykonaniu pierwszych efektów warto poczekać aż farba zupełnie wyschnie, i potem decydować, czy zacieki, plamy i zaciemnienia wymagają wzmocnienia.
ETAP IV – Weathering
Pokolorowawszy detale i osprzęt saperski mogłem zabrać się za maltretowanie kadłuba. Postanowiłem nie robić klasycznego wash’a a postąpić podobnie jak w przypadku wnętrza wieży. W ruch poszły Tensocromy. Na zwilżoną solidnie rozcieńczonym brązem powierzchnię nanosiłem smugi i plamy odcieni jasnych, natomiast zagłębienia, okolice wystających detali i linie podziału zapuściłem różnej intensywności TSC Smoke, Oil i Bronze. Powyższe czynności powtarzałem parokrotnie, aż do uzyskania zadowalającego efektu. Przypominam, że Tensocromom trzeba dać wyschnąć, przed nakładaniem kolejnej warstwy, ponieważ intensywność koloru zmienia się w sposób istotny. By uwypuklić detale i różnorodność faktury, wszystkie krawędzie i wystające elementy przetarłem metoda suchego pędzla, mieszanką kolorów żółtego i białego.
ETAP V - Obicia
O wykonania obić i odprysków farby posłużyły mi mieszanki Gunmetalu, czerni i ciemnej rdzy, łączone w różnych proporcjach. W pierwszej kolejności wykonałem większe plamy, nanosząc je małym kawałkiem gąbki maczanym w nierozcieńczonej, dość gęstej mieszance. Następnie, stosując te same barwy, po uprzednim delikatnym rozcieńczeniu, mniejsze rysy i plamki wymalowałem cienkimi pędzelkami.
ETAP VI – Rdza
Na tym etapie postanowiłem przetestować zestaw Rust & Dust. Znajdziemy w nim 4 odcienie farb w kolorach rdzy, oraz dwie jasne farby przydatne do uzyskania efektu kurzu (z perspektywy mojego warsztatu akurat niezbyt przydatne, gdyż do kurzenia stosuję pigmenty). Malowanie zacząłem od pokrycia wszystkich ‘zardzewiałych’ elementów odcieniem najjaśniejszym. Gdy farba wyschła, używając kawałka gąbki i starego, zniszczonego pędzelka naniosłem kolejno coraz ciemniejsze tony rdzy. Na tym etapie nie jest nie trzeba czekać na całkowite wyschnięcie poszczególnych kolorów- jest nawet wskazane, by delikatnie mieszały się i przenikały. Na koniec elementy wydechu pociągnąłem delikatnie niebieskim Tensocromem, natomiast krawędzie ogniw zamontowanych na wieży przetarłem pigmentem Gunmetal. Nie mogę powiedzieć, by efekt moich eksperymentów był przesadnie udany, niemniej jednak uważam, iż paleta rdzawych odcieni jest jednym z najlepszych produktów LC, a w porównaniu z wypustami innych producentów w zasadzie bezkonkurencyjna. W skrócie- set Dust & Rust to zestaw obowiązkowy w warsztacie każdego modelarza budującego pancerkę, nawet jeżeli niniejsza praca niespecjalnie na to wskazuje.
ETAP VII – Malowanie od nowa
Z różnych względów postanowiłem przemalować model. Tym jednak razem plamy kamuflażu naniosłem nie aerografem, a pędzlem. Okazuje się, ze farby LC całkiem nieźle spisują się także w takiej sytuacji. Podobnie jak w przypadku malowania aerografem konieczne było naniesienie 2-3 warstw mocno rozcieńczonej farby. Uzyskać w ten sposób można całkiem przyzwoitej jakości gładką powierzchnię, pozbawioną smug i zacieków. Miejscami zauważyć się dało różne plamy, ale wynikały one z wielobarwnego podkładu. Plamy Olive Drab rozjaśniłem natryskując jasną zieleń. Następne krawędzie plam zielonych pociągnąłem bardzo mocno rozcieńczoną zielenią, podkreślając tym samym granice kolorów delikatnym cieniem. Aerograf stał się elementem wyposażenia mojego warsztatu na długo przed tym, kiedy w ogóle zacząłem malować modele, ciężko mi zatem stwierdzić, jak Lifecolory wypadają przy malowaniu większych powierzchni, w porównaniu z akrylami innych producentów. Wydaje mi się, że swoimi właściwościami najbardziej zbliżone są do farb Vallejo, jednak mają delikatnie słabsze krycie.
ETAP VIII – Weathering i obicia raz jeszcze
Co prawda część obić i przebarwień pozostała z pierwszej wersji malowania, niemniej jednak konieczne było przejście przez te etapy powtórnie. Podobnie, jak wcześniej, użyłem palety TC, nakładając różne odcienie metodą ‘mokre w mokre’. Akryle te mają to do siebie, iż wysychając nie tworzą widocznych smug, szczególnie, gdy nakłada się je bardzo rozwodnione. Obicia i rysy farby namalowałem w sposób identyczny do opisanego wyżej, gąbką i cienkim pędzelkiem.
ETAP IX – Błocenie i pudrowanie
Na początek przygotowałem mieszankę pigmentów, piasku, rozwodnionej żywicy akrylowej i trawy elektrostatycznej. Następnie masę tą naniosłem na gąsienice i dolne partie kadłuba. Gdy wszystko zaschło, stonowałem obłocenia nanosząc na układ jezdny ziemisty pigment. Jego nadmiar starłem suchym pędzlem i zabezpieczyłem fiksatywą. Na koniec brzegi gąsienic i metalowe powierzchnie kół przetarłem pigmentem gun-metal. By zakończyć prace malarskie wystarczyło, zatem, zrobić oleiste zacieki na kołach. Tu ponownie sięgnąłem po Tensoctom’a. Oil nakładany zarówno aerografem, jak i cienkim pędzelkiem pozwolił uzyskać różną intensywność tłustych wycieków i zacieków.
ETAP X – Podstawka
Za podstawę posłużyła mi niewielkich wymiarów płytka spienionego PCV. To doskonały materiał, lekki i łatwy w obróbce. Tym razem jednak obróbka nie była konieczna. Podłoże, bowiem, ukształtowałem z plasteliny, wtykając weń drobne kamyczki. Na to naniosłem mieszankę past akrylowych Vallejo i ziemistych pigmentów. Na wciąż świeżą i lepką powierzchnię ułożyłem trawę elektrostatyczną i wysypałem drobny piasek. Na koniec, w zasianej trawie odgniotłem gąsienice czołgu tworząc w ten sposób koleiny. Gdy całość wyschła, ułożyłem kolejne kamyczki, tworząc zrujnowany murek. Na koniec podstawkę przypudrowałem delikatnie różnymi odcieniami pigmentów, nanoszonych aerografem.